De Mani is de middelste "punt" van de Peloponnesos. Het is een van nature onherbergzaam gebied en de grond is vrij onvruchtbaar. In veel dorpjes zie je de typische woontorens waarvan de eerste stammen van rond 1600. Deze torens werden als vestingen gebouwd om de bewoners te beschermen tegen de vijanden, veelal rivaliserende clans. Opvallend is dat er binnen geen trappen zitten en dat de verdiepingen dus bereikt moeten worden met een ladder buitenom. De bovenkant is vlak met uitkijkposten en kantelen. De torens kunnen wel tot 20 meter hoog zijn. Hoe hoger de toren, hoe meer aanzien de clan had. De Mani is ook het gebied van de bloedwraak en vrijheidsdrang.  

 

de woontorens van Ano Boulari                          uitzicht opAlika

Wij rijden van Kalamata de weg langs de west-kust. Af en toe prachtige vergezichten over baaitjes. Door de storm die er staat is een plekje in de luwte moeilijk te vinden, maar we overnachten op een parkeerplek langs de weg met uitzicht op Vathia, een van de mooiste dorpjes in de Mani. Een wandeling de volgende morgen laat zien dat het dorp nagenoeg is uitgestorven, maar dat toch ook al weer een deel gerestaureerd is.  

ondergaande zon boven Vathia                         Vathia

Via de oost-kust rijden we terug naar het noorden. Ook hier prachtige vergezichten en overal pittoreske dorpjes met woontorens.

Bij Githio, de haven van Sparta, bezoeken we het schiereilandje Marathonisi in de haven. Het verhaal gaat dat Paris, de zoon van de koning van Troje, het eilandje als toevluchtsoord gebruikte nadat hij de vrouw van de koning van Sparta had geschaakt. Dit zou de aanleiding zijn geweest tot de Trojaanse Oorlog.

Vlak voor Githio zijn een aantal campings.

   Githo