Bij Nuijama de Fins-Russische grens overgestoken. Alleen dit was al een avontuur opzich zelf. Niet zozeer vanwege de tijd die het kost, totaal ruim een uur, maar vooral vanwege de hoeveelheid handelingen die je moet ondergaan. Hier werd het voor het eerst duidelijk hoe moeilijk het is je in een land te bewegen waarvan je de taal niet spreekt en verder ook in geen enkele andere taal met de bevolking kan communiceren. De Finse grenspost was zo genomen. Na ruim een kilometer aangehouden door een tweetal bewapende militairen die je een briefje geven waarop ze het aantal personen in de auto, het kenteken en het tijdstip schreven. Vervolgens een kilometers lange tocht door "Niemandsland", je mag er maximaal 60 km/uur rijden, alvorens bij de echte grensovergang aan te komen. Hier bevinden zich wachthuisjes op palen en een aangeharkte strook zand met daarnaast een hekwerk dat onder stroom staat. Na door een grenswacht te zijn doorgestuurd onderga je achtereenvolgens het volgende: paspoort- en visumcontrole, autocont role (alleen op clandestiene personen,
niet op goederen), invoeren van de auto, aangeven van geld, afgeven van het eerder ontvangen papiertje gevolgd door nogmaals paspoort- en visumcontrole. Tussen elke handeling moest de auto steeds weer een aantal meters worden doorgereden. De grenswachten zijn, in tegenstelling tot wat we verwachtten, bijzonder vriendelijk en vrolijk. Uiteindelijk in Rusland aangekomen. Hier kan het echte avontuur beginnen.

grensovergang bij Nuijama