In 2001 hebben we een rondreis door Griekenland gemaakt waar we genoten hadden van veel oudheden uit de Griekse en Romeinse Tijd. Ook onze reizen naar Rome en Pompeï hebben ons veel laten zien van de oude Europese culturen. Van het Oost-Romeinse (Byzantijnse) Rijk zijn vooral in het huidige Turkije veel prachtige oudheden bewaard gebleven. Het was dus logisch om ook daar een vakantie te gaan doorbrengen. Omdat in het voorjaar ook de oorlog in Irak speelde heeft het nog aan een zijden draadje gehangen of de geplande reis dit jaar wel kon doorgaan.

Gezien het weer in de zomer in feite te warm is om voldoende te genieten van al het moois en omdat in het voorjaar mogelijk nog veel wilde bloemen te zien zouden zijn, hebben we onze reis gepland van de laatste week van april tot en met eind mei.

Voorbereiding heeft plaatsgevonden door lezen van een aantal boekjes en reisverhalen die eerder gepubliceerd zijn in de Kampeer- en Caravankampioen van de ANWB. Daarnaast zijn veel websites bezocht alhoewel die niet erg veel aanvullende informatie opleverde.

Turkije heeft zo enorm veel oudheden dat het onbegonnen werk is alles te (willen) zien. Wij maakten thuis alvast een selectie van de oudheden en bezienswaardigheden die we beslist wilden zien waarbij we bewust andere oudheden oversloegen om zo niet tot te veel doublures te komen. We kwamen tot het volgende lijstje:

Istanbul: de Blauwe Moskee, de Aya Sofia, de Bazar en het Topkapi-paleis
Aizoni:

omdat dit de mooist bewaard gebleven Griekse tempel van Turkije is.

Cappadocië: geologisch zeer interessant en daarnaast ook qua geschiedenis.
Aspendos: vanwege het schitterende complete theater
Termessos: eens een stad die niet bevolkt werd door Grieken of Romeinen en interessant gelegen
Kekova: om de onder water gelegen stad
Dalyan: om de Carische rotsgraven en de zeeschildpadden
Pamukkale: de kalkafzettingen
Aphrodisias: vanwege het schitterende stadion
Bodrum: om het kruisvaarderskasteel
Selςuk: om Epheze
Troje: om de geschiedenis

 

 

De route

We proberen altijd zoveel mogelijk de Duitse autobahnen te vermijden. Via België, Frankrijk en Zwitserland naar Italië. We zijn van Ancona overgevaren naar Igoumetitsa en vervolgens naar Istanbul gereden in krap twee dagen. Dat is prima te doen, het is nergens druk en de wegen zijn in het algemeen goed. Daarna naar Bursa en toen over de Anatolische hoogvlakte naar Cappadocië. Van daar naar de zuidkust en vervolgens voornamelijk de kust gevolgd tot de Dardanellen. De terugreis was globaal identiek als de heenreis.